نویسنده:
دینو بوتزاتی
مترجم:
سروش حبیبی
انتشارات:ماهی
بیابان تاتارها، نام شناخته شده ترین کتاب دینو بوتزاتی و آینه ی تمام نمای سبک و سیاق عجیب و رویاگونه ی آثار این نویسنده است. بسیاری از منتقدین، این رمان را الهام گرفته از رمان قصر، نوشته ی کافکا، می دانند اما داستان جذاب و به یاد ماندنی این اثر درباره ی فقدان، تعلل و آرزوهای بر باد رفته، به نوبه ی خود حرف های بسیاری برای گفتن دارد. داستان، سربازی به نام جیووانی دروگو را دنبال می کند که خانه را به خاطر انجام مأموریتی در دژی کوهی بر روی مرز تاتار ترک می کند. ذهن دروگوی جوان، پر از رویاهایی درباره ی افتخارآفرینی ها و پیروزی های نظامی است؛ اما زمانی که به آن جا می رسد، با قلعه ای رو به ویرانی رو به رو می شود که به منظور مقابله با دشمنی ساخته شده که برای نسل هاست اثری از آن دیده نشده است. ساکنین این قلعه ی نظامی، وقت خود را با بازی و جر و بحث می گذرانند و در مواقع استراحت، به بیابان خیره می شوند و قصه هایی درباره ی سراب ها و چیزهای عجیب و غریبی که دیده اند، رد و بدل می کنند. با گذشت زمان، قلعه اهمیت خود را از دست می دهد و بلندپروازی های جیووانی نیز شروع به محو شدن می کند تا روزی که نیروهای دشمن در این بیابان متروک، گرد هم می آیند و آماده ی نبرد می شوند.

دینو بوتزاتی تراورسو، زاده ی 14 اکتبر 1906 و درگذشته ی 28 ژانویه ی 1972، نویسنده ی داستان کوتاه، نقاش، شاعر، روزنامه نگار و رمان نویس ایتالیایی بود. او در ویلای آبا و اجدادی خانواده ی خود در سن پیگرینو به دنیا آمد و دومین فرزند از چهار بچه ی پدر و مادرش بود. بوتزاتی در سال 1924 در دانشکده ی حقوق دانشگاه میلان، محل کار سابق پدرش، ثبت نام کرد. او همزمان با تحصیل در رشته ی حقوق، در سن 22سالگی در روزنامه ی کورییره دلا سرا استخدام شد و تا پایان زندگی اش در این روزنامه فعالیت داشت. بار ها به این نکته اشاره شده است که سابقه ی روزنامه نگاری بوتزاتی، تأثیر بسزا و شگرفی بر حرفه ی نویسندگی او داشته است.او در خلال جنگ جهانی دوم، به عنوان خبرنگار در آفریقا خدم کرد و پس از جنگ، رمان موفق بیابان تاتارها را به چاپ رساند. دینو بوتزاتی در سال 1966 با آلمرینا آنتونیاتزی ازدواج کرد و سرانجام در سال 1972 بر اثر سرطان درگذشت.
جزو فهرست 100 کتاب قرن لوموند
فیلمی بر اساس این کتاب در سال 1976 ساخته شده است.